Charakterystyka rasy

Wygląd

Na pierwszy rzut oka koty rosyjskie niebieskie mogą wydawać się nieatrakcyjne i nieciekawe - wszystkie takie same! Zawsze szare, niezbyt duże, z krótkim futrem, na wystawach nie przyciągają tak wzroku, jak te kolorowe, pasiaste, cętkowane, ogromne lub włochate. Warto jednak przypatrzyć się im bliżej, spojrzeć im w szmaragdowe oczy i zanurzyć dłoń w srebrzystym pluszowym futerku.

Futerko rosyjskich niebieskich odróżnia je od innych ras. Jest podwójne, tzn. składa się na nie gęsta, miękka i ciepła warstwa podszerstka oraz włosy okrywowe - szare z pozbawionymi pigmentu końcówkami. Dzięki tym bezbarwnym koniuszkom (spośród innych ras mają je jeszcze tylko koraty) sierść kota mieni się i błyszczy jak srebro.

Kolor sierści powinien być jednolity, ale występuje w różnych odcieniach. Na wystawach można zobaczyć zarówno koty jasnoniebieskie (szczególnie te sprowadzone z USA), jak i ciemne. Według standardu rasy najlepszy jest odcień średni z wyraźnym wysrebrzeniem.

FIFe, jak większość kocich organizacji, uznaje tylko jeden kolor tej rasy - niebieski. Inaczej jest tylko w Australii i Nowej Zelandii, gdzie w latach 70. wyhodowano koty białe, a rasę tę nazwano po prostu rosyjską, akceptując barwę niebieską, białą i czarną. Jednak zdecydowana większość hodowców na świecie uważa niebieski za jedynie słuszny kolor kotów rosyjskich. Choć dawno dawno temu, w naturze, koty te miały różne kolory futra, sława stała udziałem tylko tych niebieskich i początkowo tylko niebieskie były hodowane. Dziś w hodowlach (głównie australijskich), których właściciele są zwolennikami różnorodności kolorystycznej kotów rosyjskich, rodzą się nie tylko kotki białe i czarne, lecz również pręgowane (niebieskie i brązowe) oraz - już rzadziej - rude i brzoskwiniowe (kremowe).

Skutkiem krzyżowania kotów rosyjskich niebieskich z syjamskimi (częstego szczególnie po II wojnie światowej, gdy tą metodą odnawiano zagrożoną wyginięciem rasę) są sporadyczne narodziny kociąt colorpoint (koty, gdy dorosną, nie mają zielonych oczu, lecz niebieskie, a ich futro do złudzenia przypomina syjamskie). Hodowla tych kotów wzbudza wśrod polskich hodowców duże kontrowersje.

Żadnemu innemu kolorowi niż niebieski nie towarzyszy wysrebrzenie futerka.

Oczy kotów rosyjskich niebieskich muszą być intensywnie zielone. Oczy kociąt są na początku niebieskie, potem stają się żółtozielone, a wraz z dorastaniem tracą zażółcenie (u niektórych kotów proces ten trwa dlużej, u innych krócej). Oczy mają kształt migdała podkreślony piękną czarną oprawą.

Na wystawach wielu zwiedzających myli koty rosyjskie niebieskie z brytyjskimi, choć poza kolorem futra różnią się one wszystkim. Po pierwsze brytyjczyki występują w wielu innych kolorach poza niebieskim i miewają rożne kolory oczu, po drugie w przeciwienstwie do raczej smukłych i eleganckich kotów rosyjskich są krępe i "misiowate", mają krótkie łapy i okrągłą głowę. Bardziej usprawiedliwione wydaje się mylenie kotów rosyjskich niebieskich z dwiema innymi rasami, które występują tylko w tym kolorze: koratami i kotami kartuzkimi (Chartreux). Niestety na wystawach w Polsce nieczęsto można je zobaczyć. Koty kartuzkie przede wszystkim są większe od rosyjskich, mają niebieskoszare poduszeczki łap (a nie lawendowe, jak koty rosyjskie), a oczy nie zielone, lecz ciemnożółte lub w kolorze miedzi. Koraty mają oczy wprawdzie zielone (również bursztynowe, lecz zieleń jest bardziej pożądana), ale o innym kształcie (okrągłe, nie migdałowe), różni je też nos, który nie jest prosty, lecz ma małą "dolinkę" (tzw. stop) oraz przylegające do ciała pojedyncze lśniące futerko.

Więcej szczegółów na temat wyglądu kotów rosyjskich niebieskich można znaleźć w opisie standardu FIFe.

 

Charakter

Choć każdy kot ma swój indywidualny charakter, istnieją cechy, których z dużym prawdopodobieństwem można się u przedstawicieli danej rasy spodziewać. Ja z jednej strony nie bardzo w to wierzyłam, z drugiej zaś charakter był jednym z ważniejszych powodów wybrania kota rosyjskiego niebieskiego.

Koty rosyjskie niebieskie są doskonałymi towarzyszami człowieka. Przyjazne, ciche, zrównoważone. Lubią uczestniczyć w życiu domu i towarzyszyć człowiekowi we wszystkich czynnościach: przesiadywać na papierach na biurku, chodzić po brzegu wanny, razem oglądać film. Z reguły są przy tym nienachalne - bacznie obserwują, ale starają się nie przeszkadzać. Lubią się przytulać, przesiadywać na kolanach, ale tylko wtedy gdy same mają na to chęć. Nie gryzą, nie drapią, zupełnie nie są agresywne. Umieją połączyć elegancję z upodobaniem do szalonych zabaw. W domu nie sieją spustoszenia i jeśli tylko mają swój drapak, zostawiają w spokoju dywany i meble. Są bardzo dumne i nie znoszą się ośmieszać - gdy coś im nie wyjdzie lub się wygłupią, natychmiast starają się zamaskować swój błąd, by potencjalni obserwatorzy w mig zapomnieli o całym wydarzeniu.
W stosunku do domowników są bardzo ufne, ale gdy słyszą gości, najczęściej znikają z pola widzenia. Są bardzo ostrożne, ale też ciekawskie. Reagują na wołanie, rozumieją, czego im nie wolno, umieją uczyć się latwych sztuczek w rodzaju otwierania drzwi.

Warto też zajrzeć na stronę O Kysie, pełną szczegółów na temat charakteru i zachowania jednej bardzo konkretnej kotki ;-)

 

Do poczytania

Więcej informacji na temat rasy można znaleźć w Internecie. Czytanie po polsku najlepiej zacząć od strony klubu hodowców i miłośników kotów rosyjskich niebieskich (RUS Cat Club).

Drobne fragmenty na temat rosyjskich niebieskich zawiera wiele książek traktujących o kotach w ogóle. Publikacji na temat tej tylko rasy jest maleńko, nie tylko zresztą w Polsce. Przy pisaniu tekstów na tę stronę korzystałam przede wszystkim z tego czasopisma i książki:


magazyn "KOT", numer 2 (6) 2006

Można go zamówić na stronie "KOTa" i kupić na wystawach, na których wydawnictwo Galaktyka ma swoje stoisko). W środku: charakterystyka rasy, historia RUS w Polsce i w Skandynawii, wywiad z właścicielką hodowli Rosa Glauca*CZ, standard FIFe, kontrowersje dotyczące koloru.


Ingeborg Urcia "This is the Russian Blue"

Książka napisana przez amerykańską hodowczynię kotów rosyjskich niebieskich. Wydana w 1983 r., ale wciąż przydatna. Niestety kosztuje zazwyczaj upiornie dużo, tj. około 100$, ale przy odrobinie cierpliwości i szczęścia można ją upolować w znośnej cenie, najlepiej korzystając ze strony BookFinder.com. Ja moją znalazłam za 17$. Jest też druga, ciut nowsza książka tej samej autorki "The Russian Blue Cat" - jej ceny sięgają kilkuset dolarów.